Gedwongen rust

Na de Rhone Alpes Isere Tour heb ik bloed laten prikken omdat ik mezelf niet helemaal ‘jofel’ voelde tijdens de koersdagen. Gedurende de 3^e en 4^e etappe merkte ik dat het lichaam niet over de volledige krachten kon beschikken. Vandaar dat ik een aantal dagen na deze koers door middel van een aantal testen wilde kijken of er vermoeidheidsverschijnselen waren. Nu blijkt maar weer eens dat het lichaam nooit liegt. Een aantal waardes zijn lager dan normaal, vandaar dat ik nu een tijdje op ‘gedwongen’ rust moet. Het weekje rust in Winterberg zal dus verlengd gaan worden.
 Gelukkig bij een ongeluk is dat er voor mij de komende weken geen koersen voor de ploeg op het programma staan. Balen is wel ,dat mijn trainingsblok dat ik in gedachte had, de prullenmand in kan.
 Als alles loopt volgens plan zal ik gewoon starten in de Ronde de L ‘ Oise die van 7 tot en met 10 juni plaats gaat vinden.
Morgen maar eens voor twee daagjes naar het strand. Je moet toch wat met dit weer….

Accu opladen in Winterberg

Na een teleurstellende Rhone Alpes, waar de eerste twee dagen nog redelijk gingen, maar mijn lichamelijke vermoeidheid zich openbaarde op de 3^e en 4^e dag. Mijn lichaam deed totaal niet wat de kop wilde. Anders gezegd, een baby op een driewieler kon nog meer kracht op de pedalen leveren dan ik daar deed. Na nog de Belgische variant van de Ronde van Limburg gereden te hebben, besloot ik dat het voor lichaam&geest het beste was om er even helemaal tussenuit te gaan. Zo kreeg het de kans om gereset te worden. Mijn lichaam gaf de laatste tijd aan dat het vermoeid was van de koersen, dan kan je twee dingen doen: Je luistert ernaar, of je gaat doofstom door en roofbouw zal het gevolg zijn. Ik koos wijs voor het eerste. Zocht een leuk hotel uit in Winterberg om daar vijf dagen in m’n uppie te spenderen om eens lekker helemaal niets te moeten maar alles te mogen. Weg van het leefschema thuis, weg van internet, Tofik Dibi,Syrië en de Eurocrisis. Simpel gezegd: even helemaal niets aan m’n hoofd. De natuur, de zon, een goed boek, de velo en ik. Verder niets.
Af en toe moet je terugschakelen om later twee tandjes te kunnen bijschakelen!

Ps. Inmiddels ben ik weer helemaal zen teruggekeerd uit Winterberg!

Rund um den Finanzplatz U23 1.2

Ondanks een kapotte turbo die, mechanieker en multitalent Tony Arts, eigenhandig weet te fixen kwamen we daags van te voren aan met de ploeg in Frankfurt voor ‘Rund um den Finanzplatz U23’. Na een uurtje losfietsen en de stad te hebben bezichtigd, gingen de gedachten weer na de koers. Aangezien ik deze koers vorig jaar ook reed, beschikte ik over parcourskennis. Een mooie ronde met een paar stevige klimmtjes, waarna het de laatste 35km tot de streep vlak is. Al een tijdje voelen de benen goed, ik was er dan ook op gebrand om mezelf te tonen in de koers.
Van begin af aan was het springen maar op een duo na kreeg niemand ruimte van het peloton. Met een behouden tempo werd de eerste klim op gereden en het duo werd ingerekend. Na een korte afdaling ging ploegmaat Ruben in de aanval, hij kreeg ruimte met een groepje van 8. Op dezelfde klim besloot ik ook om in de aanval te gaan en met 4 man maakte ik de oversteek. In de afdaling (waar we nog een familie herten mochten begroeten) kwam er nog een groep van 13 aansluiten met ploegmaat Ivar hierbij. Met een groep van 25 lagen we nu vooruit. Op de klimmetjes voelde ik me sterk. De laatste klim kende ik nog van vorig jaar, je reed eerst een ‘muur’ op van 500meter waarna de bergprijs lonkt, alleen is de klim hiermee nog niet af. Ruim 2km loopt deze dan nog door met een stijgingspercentage van 4/5%. Als 3^e passeerde ik de bergsprint, de muur had ik goed verteerd en had dus nog over. Hier werd onze groep totaal uit elkaar geslagen. Met 6 reden we weg bij de rest. Naast mezelf zat voor ons ook Ivar mee, daarnaast twee coureurs van Voralberg, een van LKT Brandenburg en een van Specialized Concept Store. Ondanks dat we goed samenwerkte wist op het vlakke gedeelte een groep van 11 weer aansluiting te vinden bij ons. Met deze groep van 17 gingen we de finale in. Ruben, Ivar en ik zaten er voor ons bij.
Drie keer moesten we het stratencircuit (4km) door Frankfurt afleggen. Het was dan ook continu springen, niemand sloeg echter een gat. Alleen een Noor wist in de laatste ronde te demarreren en zo’n 100m voor de groep uit te rijden. Ivar ging in de laatste km en leek erop en erover te gaan. Echter, in de laatste bocht op 500m voor de meet ging Ivar onderuit. De Noor wist hierdoor knap stand te houden en achter hem werd gespurt voor de overige ereplaatsen. Ruben werd 4^e en ikzelf passeerde als 12^e de streep. 
Een dubbel gevoel na deze race. Het resultaat is niet super, maar het gevoel wel. Het stemt tot tevredenheid dat ik mede de koers kon kleuren en continu met de beste 3 omhoog kon. Jammer dat we met de groepje van 6 niet vooruit konden blijven. Een 12^e plaats is mijn deel na deze koers,ik had meer verdient.
 Met vertrouwen kan ik volgende week afreizen naar de Alpen! Maar eerst staat de ‘Ronde van Overijssel’ nog op het programma.

Uitslag Rund um den Finanzplatz U23

De eenzame fietser.

Omdat er geen koers voor m’n werkgever op het programma stond, besloot ik om m’n debuut te maken voor mijn club: De volharding. Deze zou plaatsvinden in de PWZ Zuidveldentour. Een echte Nederlandse klassieker: Wind,smal, veel draaien keren en natuurlijk: waaiers. Altijd leuk dus.
De eerste keienstrook werd goed verteerd en doordat ik goed van voren reed was ik dan ook present in de 1^e waaier toen het peloton in stukken brak. Na 90km besloot ik een aanval te plaatsen, ik kreeg 4 andere coureurs mee (Foto).  In het begin draaide het nog wel goed (alle 3 de continentale ploegen, Metec, Koga, Piels, waren immers present) maar toen we de maximale voorsprong van 1 ½ minuut bereikt hadden stokte de samenwerking. Na 120km koers besloot ik om mijn kompanen achter me te laten en in de aanval te gaan (Foto). Ik hoopte dat er 1 of 2 renners die wel goesting hadden om te koersen bij me zouden aansluiten. Helaas gebeurde dit niet en moest ik het in m’n eentje zien te klaren. 20km lang heb ik de eenzame fietser gespeeld, mijn maximale voorsprong bedroeg zo’n 1 minuut (Foto). Maar als ze achter je en groupe beginnen te rijden, weet je dat het een lastige klus gaat worden. Uiteindelijk sluiten 10 coureurs bij me aan (Foto). Hiermee zouden we de finale in gaan. Het beste was er na m’n solo wel vanaf, en met een overtal aan Metec, Piels en Koga renners, wist ik dat het een moeilijk verhaal zou worden. Op de plaatselijke omloop waren m’n benen dan ook leeg en kon ik de demarrages niet meer beantwoorden. Onze kopgroep brak in tweeën en ik moest plaats nemen in het tweede groepje. Als 11^e bolde ik uiteindelijk over de streep (Foto). Voormalig ploegmaat Maurits Lammertink wist uiteindelijk de koers knap te winnen. Voor mezelf heb ik wel lekker gereden, hoewel mijn solo natuurlijk tactisch niet erg sterk was. Het was leuk om eens voor de club uit te komen, ik heb mezelf vermaakt en neem weer een stevige middag koers mee naar huis!
Zo dadelijk vertrek ik richting Frankfurt waar ik start in de U23 Rund um den finanzplatz.

Uitslag PWZ Zuidveldentour

Koersen over de Hollandse dijken.

Afgelopen weekend stond ik voor ’t eerst dit seizoen aan de start van een klassieker in Nederland. De Ronde van Noord-Holland. Een koers over maarliefst 205km veelal over smalle dijkjes. Er stond een stevige wind, ideaal weer voor waaiers dus. Met 175 coureurs gingen we van start, in het begin is het veel draaien en keren en nergens zag ik kans om mezelf naar voren te rijden in het peloton. Samen met ploegmaat Dylan (die daags ervoor de ‘Arno Wallaard Memorial’ op zijn naam had geschreven met een solo) zaten we te ver van achter toen de oorlog van het rijden op het kantje losbarsten. Samen zijn we nog van groep naar groep gereden, maar veder dan de derde groep (plek 23 t/m45) in koers kwamen we niet. Uiteindelijk werd onze groep in  het dorp van Jan Smit uit koers gehaald. Dit betekende dat de koers slechts 22 uitrijders kende. Een waar slagveld dus. Bij een koers als deze dien je gewoon continu bij de eerste dertig te rijden, anders kun je nog zo’n goede benen hebben maar ben je sowieso gezien. Met deze harde les in de rugzak kon ik weer huiswaarts.
 Gisteren weer sinds lange tijd een  Berg&Dal training gedaan,voelde lekker om weer eens de Oude Holleweg en Tivoli op te vlammen. De blokjes waren ruim in orde*, nu hopen dat ’t in koers op z’n plek gaat vallen.

* Blokjes Berg&Dal training:
3x Tivoli 4min, 405WT, HF=158
6x Oude Holleweg, 2min20sec, 440/465 WT, HF=158

Frustraties lozen op de velo.

Luik-Bastenaken-Luik u23 verliep niet echt zoals gepland. Het begin was goed, met o.a winst op de eerste bergsprint. Maar na een goede 80km sloeg het weer om van slecht naar hels. Mijn lijf trok deze weersomslag niet, onderkoeld zwalkte ik over de Redoute alwaar ik een kruis over de koers kon maken. Nog dank aan de twee Belgen waar ik in de auto plaats mocht nemen, om zo enigszins op temperatuur te komen.
Gefrustreerd kwam ik deze avond thuis aan. Nog even snel op de KNWU kalender gekeken of ik de volgende dag ergens een koersje kon doen om zo de frustraties te lozen. Er bleek een criterium in de buurt te zijn, zelfs in het beroemde Maaskantje, ‘De ronde van ’t Maaskantje’. Fietsje heen en terug plus de koers, een ideale training dacht ik zo.
Het plan was om van begin af aan er in te vliegen en te kijken waar het me zou brengen. Zo gezegd zo gedaan, na 5 rondes reed ik al een aantal ronde solo aan kop, teruggepakt en weer gegaan. Zo ging het eigenlijk heel de koers. Op 15 tourkes voor het eind kon de leidersprijs me al niet meer ontgaan. Uiteindelijk ging ik met twee andere coureurs de laatste ronde in. Door het vele demarreren in de koers zat een solo aankomst er helaas niet in, rapper dan deze twee mannen was ik ook niet, er restte me dus een 3^e plek. Jammer, maar voor mezelf was iets nog veel belangrijker, een goed gevoel!
Het hele seizoen voelen de benen al sterker dan ooit aan, alleen wilde het er in koers om allerlei redenen nog niet uitkomen, dan is het voor de moraal wel lekker dat je een koers lang vol gas kunt geven en de koers kan domineren. Dit voelde dubbel zo lekker na de misère de vorige dag in Luik. Alle frustraties had ik er maar mooi uit kunnen trappen daar in ’t Maaskantje. Een mooie zondagmiddag vulling, ik heb ervan genoten.
Mijn gretige manier van koersen was ook een journalist van het Brabants Dagblad opgevallen, gisteren werd het stuk over de ‘Ronde van ’t Maaskantje’ en mijn gereden race aldaar in het Brabants Dagblad geplaatst: http://now.rabosport.nl/user/brianali44/view/12542904
Nu is het natuurlijk leuk dat je lekker rijd in zo’n criterium, maar nu is het vooral zaak om mezelf ook te gaan tonen in de grote koersen. Het vertrouwen in eigen kunnen is er in ieder geval.

De volgende keer moet ik toch echt even langs de frituur in ’t Maaskantje voor de lokale lekkernij: een gefrituurde Bounty!

Zuur fruit is niet zoet.

Na een goed trainingsblok te hebben gedraaid in de Eifel, en een dagje heerlijke rust, hoopte ik de trainingsarbeid en vorm om te kunnen zetten in een mooi resultaat. De Circuit des Ardennes stond op het programma en dit leek me wel een geschikte plek. Helaas liep het anders.
Op de eerste dag hadden we als ploeg de slag gemist, 60km beulswerk op kop verder was de ontsnapping teniet gedaan en konden we naar een massasprint toe, waar Danny uiteindelijk naar een 4^e plek spurtte. De volgende dag stond de koninginnenrit op de rol. Veel lastige klimmetjes in de finale. Tot aan de bevoorrading zat ik goed van voren en probeerde ik veel mee te springen. Ik voelde me zeker in orde. Het weer sloeg echter om en we kregen te maken met regen,hagel en een temperatuur van 6 graden. Mijn lijf trok dit helaas niet en volkomen verkleumd heb ik de km’s weg moeten malen in de bus. Een grote teleurstelling. De volgende ochtend moest er een ploegentijdrit over 25km gereden worden. Aangezien Daan de jongerentrui in zijn bezit had, waren we gebrand op een goed resultaat. Jammer genoeg was Martijn daags van te voren gevallen en was zodoende niet meer in koers. Met 5 coureurs gingen we van start. Tot km 10 draaide het treintje zoals het moest. Echter, gingen er 2 renners onderuit in een bocht, wachten was onze enige optie en een goede klassering was dus om zeep. Andermaal heel zuur. Danny kwam door de val op achterstand binnen en werd zonder pardon uit koers gezet. Met nog 4 renners over gingen we van start in de middagetappe. Van begin af aan was dit een zeer lastige rit met een paar stevige klimmetjes. Op de laatste klim ,3km van de meet, werd alles nog vakkundig uit elkaar gereden. Ik kwam aan in het eerste pelotonnetje.
Voor mezelf is het stevig balen dat ik niet meer uit deze meerdaagse heb kunnen halen. Het lijkt momenteel net niet mijn kant op te vallen. Het gekke is dat de benen goed voelen plus de wattages in trainingen ook dik in orde zijn. Daarom zijn de druiven dan ook extra zuur dat het er nog niet uitkomt in de koers. Het voelt een beetje alsof je alle overhoringen goed doet maar het examen nog verprutst.  Gelukkig heb ik nog genoeg examens te gaan en ben ik ervan overtuig dat het een keer eruit gaat komen. Hiervoor zal ik blijven strijden.